Nereden başlasam bilmiyorum.. Eminim ki bu durumda olan kişiler benim bu yazdıklarımı okurken “Acaba ben de bir gün bunları yazabilecek miyim, keşke ben de onların yerinde olsaydım.” diyeceklerdir. Çünkü canım Dilek hocamı ilk bulduğumda başarı hikayelerini okudum ve hep “Ne kadar şanslılar, bir gün ben de bunları acaba yaşar mıyım?” diye düşündüm. Hikayeme başlayacak olursam 9 aylık evliyim ve 9. ayda başardık ilk cinsel birlikteliğimizi. Balayına ilk gittiğimizde kendimde bu tarz bir sorun olacağını asla düşünmemiştim. Yaşayacağız ve bitecek gibi düşünüyordum. Ama işler hiç de öyle olmadı. Eşimi çıplak görmek, bana temas etmesi, yakınlaşmak, bacağımı açma fikri bile beni hem çok ağlatıyordu hem de asla başaramicam gibi hissediyordum. Sonra denedikçe kötü olduğum için tatilde bunu yapmamaya ve anın tadını çıkarmaya karar vererek tatili geçirip evimize geldik. Eve geldikten sonra denemeler yine çok başarısız olmaya devam etti.. Haliyle modumuz düşmeye, tartışmaya başlamıştık. Bir de dezavantajımız tayin durumumuz olmadığı için eşimle farklı yerlerde yaşıyorduk. Yani yalnızca hafta sonu deneme şansımız vardı. Hafta içi düşündüğüm zaman “Nesinden korkacağım ki, bu hafta sonu kesin olur.” diye düşünüyordum ama hafta sonu olduğu zaman aynı korkular yükleniyor, aşırı tepki veriyordum. Derken 1 ay, 2 ay, 3, 4, 5 ay geçmiş bile.. Sonra araştırma yapmaya başladım ve fark ettim ki ben bir “vajinismus hastasıyım” Sitelere bakıyorum, doktor arıyorum, yaşanmış hikayeler okuyorum vs. derken eşime anlattım ve son kez deneyelim eğer yeniden çok başarısız olursam bu kez bir uzmandan yardım alalım dedim. Tabii ki başarısız bir deneme geçirdik 😅 Çünkü bunu yaşamak benim için öleceğim gibi bir duyguydu ve vücudum o kadar kasıyordu ki değil ilişkiye girmek, bacaklarımı dahi aralayamıyordum, ağlama krizleri de cabası tabii ki. Her deneme sonrasında ağlama krizine girip kendimi yiyip bitirdim diyebilirim. Sonra hemen araştırma yaptım ve çok şükür ki Dilek hocamı buldum. Tabii ki benim de içimde tereddütler vardı. Online ne kadar etkili olur, ya boş yere bir de burada zaman harcarsak vs. vs. Ama hocamızla tanışma konuşması bile içimde “Beni o kadar anlıyor ki başaramasak da konuşmanın verdiği rahatlık bile yeter.” dedirtmişti. Sonra biz eşimle beraber seanslara katılma kararı aldık. Çok şükür eşim de beni hiç suçlamadı, her seansa katıldı, çabaladı ve desteği hep benimleydi🧿 Dilerim bunu yaşayan herkesin eşi bunun istemsiz olan bir durum olduğunu kabullenir ve eşini yıpratmaz.. Seanslarda başta çok tedirgindim ama Dilek hocam her seferinde o kadar güleç, o kadar anlayışlıydı ki inanın bana seans gibi değil terapi gibi, bunalmışlığımıza bir derman gibiydi her hafta.. Bize hep hiç acımayacak ve kolayca çözeceksiniz diyordu ama acımayacak fikri de kafamda bir türlü oturmuyordu. Sonra biz bunu başardık ve gerçekten “HİÇ ACIMADI” Şok içinde o kadar ağladım ki.. Tabii eşim de.. Üstümüzden kocaman bir yük kalktı🥹 Hiçbir tereddüt yaşamadan, gerçekten sırtınızı Dilek hocama yaslayıp sonra da gerçekleşeceği günü bekleyebilirsiniz. Olduğu zaman o kadar şaşırdık ki farkında olmadan Dilek hocam bizdeki tüm stresi, olumsuzluğu, korkuları yok etmiş bile.. Hem doktor hem psikologtu resmen🥹🧿 Yalnız hocamız çok da zekiydi 😅 Kafamızda kurduğumuz saçma korku ve soruları öyle bir yıkıyordu ki isteseniz de kaygı duyamıyorsunuz.. Bu olay bittikten sonra hüzünleneceğimi hiç düşünmezdim ama gerçekten Dilek hocamı ve gülümsemesini çok özleyeceğim. Dilerim aynı kaygıyı, sorunu yaşayan umutsuz birilerine bu kez benim hikayem umut olur..